Goeroe met pensioen

In opperste admiratie met de handpalmen hemelwaarts op onze kleermakersknieën opkijken naar de Meester voor de klas die ons voorgaat in Geestelijke Stilte, is niet helemaal meer van deze tijd.

Zo bericht ons het Nieuwe Tijds Front.

Oef, wat komt mij dat goed uit. Want wat heb ik het GEHAD met de wijsheid van de hoge heren! (Waar zijn de dames? We hebben Amma, maar die zegt niets. Die knuffelt alleen. Ook waardevol hoor, daar niet van.) Die heren, die bijna allemaal bovenaan hun spiricarriere  uitglijden over een leerling van de vrouwelijke kunne. Wil je namen?  Dan wordt de blog te lang.

Wat dat betreft, hoera voor de Taoistische heiligen, van hen mag het tenminste (wijn en seks bedoel ik).

Ik heb zelf behoorlijk gesurfd over de golven van het goeroeweb. Behalve in de spiriboekwinkel en bij ettelijke doe-het-zelf cursussen heeft me dat gebracht tot in Ijsland, Amerika en India.

Ik heb de wijsheid ingedronken van westerse, taoistische, indiase, gnostische, antroposofische, sjamanistische en soefistische medicijnmannen. De rituelen gepraktiseerd van indianen, Chinezen, Maori, Hindoes, Boeddhisten, alwetende westerlingen, Indischen en Christenen. Wierook gesnoven uit Japan, India, folkloristisch Amerika en China. Kan er wel een boek over schrijven (doe ik ook. Nu maar hopen dat die niet saai wordt).

I love de Happinez. Wat een mooi blad. Wat een plaatjes, wat een lay-out. Maar ik moet het niet lezen, al die instant wijsheid, de suikerzoete zo-moet-het quotes.

En nu komen we bij mijn allergiepunt: De  zo-moet-het quotes.

Ik heb iets  te bekennen. In weerwil van al mijn rondreizen door de geestelijke en de materiele wereld, ben ik geen steek veranderd! Ik ben verdorie nog steeds mens! Zoveel jaren en euro’s verder, ben ik nog niet verlicht, zelfs niet een beetje. Zelfs niet tijdelijk, 1 keer in de week op zondag tussen 9.00 en 10.00 ofzo.

Ik heb absoluut mijn momenten, ben vaak high zonder dure middelen, maar niet door het overdenken van de mijmeringen van Deepak of Paolo. Wel door  navelstaren, rust nemen, spiegelkijken, hart voelen. In mijn binnenste klinkt een fijne stem op. Die spreekt, veel meer dan een goeroe ooit kan, mijn taal. De taal van mijn botten en mijn bloed.

Soms, als ik andere mensen andere mensen hoor quoten, denk ik wel eens: Kijk in je eigen. Geef toe: tijdens de administratie en het luiers verschonen weet jij ook niet hoe-het-moet. Laat me zien hoe je mens bent. Met je gestoethaspel en je eigen wijze stem. Daar heb ik persoonlijk wat aan. Dat inspireert mij, als kluns.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor ieder die zich laat bewegwijzeren door de woorden van een meester. Maar ‘t is  niet langer mijn weg. Mijn weg werd zo langer. Shortcut: ik ben mijn weg. (Heb je die al genoteerd? )

M.a.w: De goeroe is met pensioen. Ik moet het zelluf doen.

En hoe is dat voor jou?